Λαπαροκέντηση

Τεχνική λαπαροκέντησης

Πριν από τη διαδικασία, θα πρέπει να πραγματοποιηθεί πλήρης εξέταση αίματος, αριθμός αιμοπεταλίων και κατάσταση πήξης. Μετά την κένωση της ουροδόχου κύστης, ο ασθενής κάθεται όρθιος στο κρεβάτι, γέρνοντας προς τα πίσω σε γωνία 45°. Σε ασθενείς με εμφανή και διαγνωσμένο ασκίτη, το σημείο παρακέντησης βρίσκεται στη μέση γραμμή μεταξύ του ομφαλού και του ηβικού οστού και αντιμετωπίζεται με αντισηπτικό και αλκοόλ. Σε ασθενείς με μέτριο ασκίτη, η ακριβής θέση του ασκιτικού υγρού προσδιορίζεται με κοιλιακό υπερηχογράφημα. Υπό άσηπτες συνθήκες, το σημείο παρακέντησης αναισθητοποιείται στο περιτόναιο με 1% ξυλαΐνη. Για διαγνωστική λαπαροπαρέκεντηση, μια βελόνα 18 gauge που συνδέεται με μια σύριγγα (50 ml) εισάγεται μέσω του περιτοναίου (συνήθως παράγει έναν χαρακτηριστικό ήχο κρότου). Το υγρό αναρροφάται αβίαστα στη σύριγγα και αποστέλλεται στο εργαστήριο για καταμέτρηση κυττάρων, περιεκτικότητα σε πρωτεΐνη ή αμυλάση, κυτταρολογία ή βακτηριολογική καλλιέργεια. Για θεραπευτική (μεγάλου όγκου) λαπαροκέντηση, χρησιμοποιείται μια κοίλη βελόνα 14 gauge, συνδεδεμένη με ένα σύστημα αναρρόφησης κενού, το οποίο είναι απαραίτητο για την εκκένωση έως και 8 λίτρων ασκιτικού υγρού. Η υπόταση μετά τον χειρισμό που προκαλείται από την ανακατανομή υγρών είναι σπάνια παρουσία διάμεσου οιδήματος.