Νέες δημοσιεύσεις
Μη ειδική διάμεση πνευμονία
[ Τι προκαλεί μη ειδική διάμεση πνευμονία;
Η μη ειδική διάμεση πνευμονία αποτελεί πιθανώς ξεχωριστή νοσολογική οντότητα. Η συχνότητα και η επικράτησή της είναι άγνωστες, αλλά είναι πιθανώς η δεύτερη πιο συχνή μεταξύ όλων των μορφών ιδιοπαθούς διάμεσης πνευμονίας (αντιπροσωπεύοντας το 14 έως 36% των περιγραφόμενων περιπτώσεων). Οι περισσότερες περιπτώσεις καταγράφονται σε ασθενείς με συστηματικές παθήσεις του συνδετικού ιστού, φαρμακευτική IBLAR ή χρόνια πνευμονίτιδα υπερευαισθησίας. Σε ορισμένες περιπτώσεις, η αιτιολογία της νόσου παραμένει άγνωστη.
Συμπτώματα μη ειδικής διάμεσης πνευμονίας
Τα συμπτώματα της μη ειδικής διάμεσης πνευμονίας είναι παρόμοια με αυτά της ιδιοπαθούς πνευμονικής ίνωσης. Οι περισσότεροι ασθενείς είναι ηλικίας μεταξύ 40 και 60 ετών. Ο βήχας και η δύσπνοια υπάρχουν για πολλούς μήνες ή χρόνια.
Διάγνωση μη ειδικής διάμεσης πνευμονίας
Οι ακτινογραφίες θώρακος δείχνουν κυρίως αυξημένα πνευμονικά σημάδια στα κάτω τμήματα. Μπορεί επίσης να υπάρχουν αμφοτερόπλευρες διηθήσεις. Η αξονική τομογραφία υψηλής ευκρίνειας (HRCT) δείχνει αμφοτερόπλευρες θολές υάλου, αμφοτερόπλευρες εστίες πύκνωσης, ακανόνιστες γραμμικές δομές και βρογχική διαστολή. Οι θολές υάλου είναι το κυρίαρχο εύρημα στις περισσότερες περιπτώσεις και το μόνο σημάδι της νόσου σε περίπου το ένα τρίτο των περιπτώσεων.
Το κύριο χαρακτηριστικό των ιστολογικών αλλαγών στη μη ειδική διάμεση πνευμονία είναι η ανάπτυξη ομοιογενούς φλεγμονής και ίνωσης, η οποία είναι το αντίθετο της ετερογένειας των εστιών φλεγμονής στη συνήθη διάμεση πνευμονία. Οι αλλοιώσεις είναι συνήθως πανομοιότυπες, αλλά η διαδικασία μπορεί να είναι εστιακή, με ξεχωριστές περιοχές άθικτου πνεύμονα. Η κυτταροβρίθεια είναι σπάνια.
Θεραπεία μη ειδικής διάμεσης πνευμονίας
Οι περισσότεροι ασθενείς έχουν καλή πρόγνωση μετά από θεραπεία με γλυκοκορτικοειδή.
Ποια είναι η πρόγνωση για μη ειδική διάμεση πνευμονία;
Η μη ειδική διάμεση πνευμονία έχει κακή πρόγνωση. Μπορεί να εμφανιστούν υποτροπές. Σε ορισμένους ασθενείς, η νόσος εξελίσσεται. Σε αυτήν την περίπτωση, το μέσο προσδόκιμο ζωής τους είναι 5 έως 10 χρόνια μετά τη διάγνωση. Το κατά προσέγγιση δεκαετές ποσοστό θνησιμότητας είναι μικρότερο από 15-20%.