Πηκτικοπάθεια

Η πηκτική αγωγή περιλαμβάνει ένα σύμπλεγμα συμπτωμάτων που αναπτύσσεται με λειτουργικές ή μορφολογικές αλλαγές στο σύστημα που ρυθμίζει τη συνολική κατάσταση του αίματος (το σύστημα πήξης είναι το λειτουργικό του μέρος).

Το σύστημα πήξης διατηρείται από μια σταθερή ισορροπία μεταξύ παραγόντων σχηματισμού θρόμβων και αντιπηκτικών (νορμοπηξία), ως αποτέλεσμα της οποίας διατηρείται η ρευστότητα του αίματος και η ικανότητα εκτέλεσης βασικών λειτουργιών. Οποιαδήποτε ανισορροπία που προκαλείται από συγγενή ή επίκτητη παθολογία των αιμοποιητικών οργάνων και αγγείων οδηγεί στην ανάπτυξη δύο παθολογικών διεργασιών: υπερπηξία και υποπηξία. Η πήξη μπορεί να είναι ποσοτική (ανεπάρκεια ή περίσσεια παράγοντα πήξης αίματος) και ποιοτική (αλλαγές στη δραστικότητα ή τη δομή των παραγόντων). Η πήξη μπορεί να είναι κληρονομική ή συγγενής (γενετικά ελαττώματα) ή επίκτητη (επίδραση χημικών τοξικών ουσιών, λοιμώξεων, δηλητηριάσεων, διαταραχών του μεταβολισμού πρωτεϊνών και λιπιδίων, ογκολογικών παθήσεων, αιμόλυσης κ.λπ.). Αλλά μεταξύ των επίκτητων διαταραχών, οι πιο συχνές είναι η θρομβοπενία που σχετίζεται με διαταραχή της λειτουργίας του μυελού των οστών (υποπλαστική αναιμία) ή με υπερβολική καταστροφή αιμοπεταλίων (νόσος του Werlhof), η θρομβοκυτταροπάθεια, η σοβαρή ηπατική παθολογία με διαταραχή της λειτουργίας σχηματισμού προθρομβίνης και η υποβιταμίνωση K (V) - σύνδρομο Auren.

Η πηκτική αγωγή διαγιγνώσκεται με βάση τις κλινικές εκδηλώσεις: οι καταστάσεις υποπηκτικότητας χαρακτηρίζονται από αυξημένη αιμορραγία, μώλωπες· οι καταστάσεις υπερπηκτικότητας χαρακτηρίζονται από σχηματισμό θρόμβων και εργαστηριακές εξετάσεις. Η θρομβοελαστογραφία μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ενόργανη μελέτη.

[ 1 ], [ 2 ], [ 3 ], [ 4 ], [ 5 ], [ 6 ], [ 7 ], [ 8 ]