Θυρεοειδίτιδα

Ο όρος «θυρεοειδίτιδα» ενώνει παθήσεις του θυρεοειδούς που διαφέρουν ως προς την αιτιολογία, την παθογένεση και ένα υποχρεωτικό συστατικό των οποίων είναι η φλεγμονή. Με διαφορετική παθογένεση, οι ασθένειες έχουν κλινικά παρόμοια συμπτώματα, γεγονός που περιπλέκει τη διαφορική διάγνωση σε ορισμένες περιπτώσεις.

Οι υπάρχουσες ταξινομήσεις της θυρεοειδίτιδας βασίζονται είτε σε παθομορφολογικές αλλαγές είτε σε κλινικές εκδηλώσεις. Και οι δύο έχουν ορισμένες ελλείψεις. Για τους ασκούμενους ιατρούς, είναι πιο κατάλληλο να χρησιμοποιείται η ταξινόμηση που λαμβάνει υπόψη τα χαρακτηριστικά της παθογένεσης και της κλινικής πορείας, η οποία προτάθηκε από τον I. Herrman το 1980:

1. οξεία θυρεοειδίτιδα (διάχυτη ή εστιακή):
   • οξεία πυώδης θυρεοειδίτιδα;
   • οξεία μη πυώδης θυρεοειδίτιδα;
2. υποξεία θυρεοειδίτιδα:
   • διάχυτο;
   • εστιακός;
3. χρόνια θυρεοειδίτιδα:
   • αυτοάνοση θυρεοειδίτιδα (ατροφική μορφή).
   • ινωδο-επεμβατική (Riedel);
   • συγκεκριμένη θυρεοειδίτιδα (φυματιώδης, συφιλιδική, σεπτομυκητιακή).

Η συγκεκριμένη θυρεοειδίτιδα, σύμφωνα με άλλες ταξινομήσεις, ταξινομείται ως χρόνια πυώδης.

Η βρογχοκήλη του Riedel ταξινομείται σήμερα ως συστηματική νόσος του συνδετικού ιστού.